Waarom ge bij 'n lokaal ontbijt vragen moet stellen ...

"Gaan we morgenvroeg een vissoepke eten", vraagt mijn Tanzaniaanse reisgenoot mij. "Ah, das goe", zei ik zonder verdere vragen.

Dat doet ge geen tweede keer, believe me...







De vissoep was nog aan't borrelen. Dus we settelden voor de geitensoep. Mhh... Dit had ik in geen honderd jaar voor geit herkend. "Ingewanden", vraag ik Raymond. " yep" antwoordt ie doodleuk. Nou ik wou toch de Afrikaanse keuken ontdekken, niet ... Ik heb zeker een tiental seconden perplex naar mijn bord zitten staren, naarstig een manier bedenkend hoe ik dit obstakel het best zou benaderen. Iets anders bestellen was out of the question. Ik ging me hier toch niet laten kennen zeker?!

Ik besloot eerst voorzichtig van het boulionneke te proeven. Mh, niet slecht. Smaakt wat naar kippeboullion. Ok, dees gaat lukken! Ik kan dit! Ingewanden zijn maar vlees gelijk een goeie kotelet, toch?! Ja! En trouwens, in restaurants met michelinsterren serveren ze kalfshersenen als een delicatesse. Ze zouden zo op uw mond smelten heb ik gehoord. Uh, smeltende hersenen. Neenee, lekker mals en sappig. En vol vitaminen of zo, ongetwijfeld! De gedachten razen door mijn kop.

Ik neem een stukje darm. Dat herken ik. Denk ik, want ze zijn wel klein. Misschien zijn het wel hersenen - lekker mals en sappig ... Het stukje ingewand landt op mijn soeplepel met goed veel boullion zodat ik het gelijk kan doorslikken als ' t nodig moest zijn. Langzaam maar zeker komt de lepel dichter bij mijn mond. Ok, nu moet ie er echt wel in. Oh god, zou het teveel opvallen als ik mijn neus nu dichtpits?

Het stukje, wat het ook was, smaakte eigenlijk niet slecht. Nee, echt. Het was niet slecht. De structuur was wat raar. Ongewoon. Gelijk mosselen, eten en vooral niet teveel bij nadenken.

Het volgende stukje ingewand was van een ander kaliber. Als ge de foto er even bijhaalt - het bolleke rechts in de soepkom, dat waren de darmen. Het euh " ding " dat het meeste opvalt, links in de soepkom, das het stukje ingewand dat ik vervolgens probeer. Wat het is? Mijn verbeelding blijft hier zelfs in gebreke. Vel, misschien? Maagwand? Taai en met patronen gelijkaardig aan een zeester. Misschien staat er wel nog haar op. Helemaal niet mals en smeltend op de tong.

Dees keer heb ik mijn overdaad aan boullion echt wel nodig. " Doorslikken"  is het enige dat ik kan denken.
De smaak is opnieuw niet echt slecht, maar de structuur is zo ... mhja.  Ik probeer nog een paar kleine stukjes. Vastberaden niet op te geven. Maar mijn maag begint zich letterlijk om te draaien. " Ingewanden"!! denk ik telkens ik een hap neem. Ge zijt ingewanden aan't eten van een Afrikaanse geit! Ge weet wel, die beesten die zich voeden op de vuilnisbelt!! Mijn maag staat nu echt op stelten.
Of hersenen echt mals en tender zijn,  ik zou het u nog altijd niet weten te vertellen. Maar dat de mijne mij een gigantische shop onder mijn gat gegeven hebben tijdens dit ontbijt, dat kan ik volmondig bevestigen. Mijn tong zei "valt best mee", maar mijn hoofd ...

De volgende ochtend vroeg ray of we ergens anders vissoep gingen proberen. Dees keer had ik een spervuur van vragen klaar! " Zitten daar ingewanden in? Krijg ik een vissenhoofd met uitpuilend oog in een boullionwatertje? Enne,is die maag wel verwijderd VOOR het gekookt wordt ..."  Hij verzekerde mij dat het gewoon filetvlees zou zijn. Ik besloot het nog een kans te geven. En het was idd gewoon een stukje vis dat langs de boullion geserveerd werd. Maar lekker vond ik het niet.

"Morgen gewoon een eitje met boterham", vroeg ik aan Ray. "S goed", zei hij lachend. Samen reizen is toch een beetje aanpassen naar beiden kanten toe he ;)